Aansprakelijkheid bij sportincident

De rechtbank oordeelde dat de actie van [gedaagde] een “abnormaal gevaarlijke gedraging” was, die buiten de normale risico’s van het voetbalspel viel. De getuigenverklaringen, waaronder die van de scheidsrechter, medespelers en toeschouwers, ondersteunden de stelling dat [gedaagde] bewust en met kracht de enkel van [eiser] raakte, nadat de bal al ver van [eiser] verwijderd was. De rechtbank achtte dit een grove schending van de spelregels, wat leidde tot de conclusie dat de actie van [gedaagde] onrechtmatig was en hij aansprakelijk werd gesteld voor de schade die [eiser] had opgelopen.

De schade voor [eiser] was aanzienlijk: hij liep een gebroken enkel op, werd meerdere keren geopereerd en is volledig afgekeurd in het kader van de Wet op de Arbeidsongeschiktheidsverzekering. De rechtbank wees de vordering van [eiser] toe, waarbij [gedaagde] werd veroordeeld om alle geleden en nog te lijden schade te vergoeden, te bepalen bij staat. Bovendien werd [gedaagde] veroordeeld tot betaling van buitengerechtelijke kosten van € 904,- en de proceskosten, die werden begroot op € 1.242,55. Dit oordeel werd versterkt door de veroordeling van [gedaagde] door de politierechter in 2003 voor het veroorzaken van zwaar lichamelijk letsel, wat als bewijs werd gezien van de onrechtmatigheid van zijn handelen.

In het vonnis werd verder benadrukt dat de verantwoordelijkheid van een voetballer in een dergelijke situatie hoger ligt. Een ervaren verdediger, zoals [gedaagde], had moeten kunnen inschatten dat zijn actie zou leiden tot ernstig letsel voor de tegenstander. Het feit dat de overtreding plaatsvond na het wegspelen van de bal door [eiser] en dat de kans op een normale afstopactie minimaal was, maakte het handelen van [gedaagde] onterecht en onverantwoordelijk. Gezien de ernst van de situatie, werd de vordering van [eiser] volledig toegewezen en werd [gedaagde] belast met de proceskosten en buitengerechtelijke kosten.

Lees hier de volledige zaak.